«Korleis har du det?»

Det er godt meint at folk spør, men eg veit jammen ikkje kva eg skal svare på det. Det er eitt spørsmål det jammen ikkje er så lett å svare på for tida.. På utsida ser eg sikkert normal ut. Sminke, rouge, kle som sitt greitt, flette, smilar når eg skal, konverserar om det som passar, arrangerar grillfest, har overnattingsgjestar i huset annakvar helg.

Huset er ikkje reint. Klesvasken veks ut av skittenklekorga. Kjøkkenbenken er konstant full. Oppvaskmaskina står stadig ferdig med open dør, utømt. Kvardagsgjeremåla slit ut min mann som jobbar seint nesten kvar kveld, men likavel prøvar å overbevise meg(ev.seg sjølv) at det er greitt at han tek ”litt ekstra i” no når vi held på med denne prosessen…. Det er ikkje greitt..

Finn meg sjølv heime åleine i sofaen hulkande.. akkurat fått beskjeden om at egget faktisk ikkje kom so longt at det vart befrukta ein gong, denne gongen og antakelig var umodent, also inga egginnsetting, to månedar med behandling forgjeves, går also frå haldninga; halde ut drittbehandling for forhåpentlig det mål å bli gravid – til forgjeves sjølvpining med null resultat anna enn at kroppen er utsleten, appetitten er heilt feil, verker, svir og murrer overalt, lagt på meg endå meir kilo…

Og eg tenker endå ein gong; kva har eg gjort mot meg sjølv? Kva er det eigentleg eg ofrar for at vi skal bli foreldre…? Livet mitt ? Eg er sjukmeldt, utslitt og heime for å ta meg inn igjen.. Men når er ein inne igjen? Kva skal til for at eg kjem meg til hektene igjen. Greier eg noko anna enn å få hovudet over vatnet. Når kjem eg til å ha meir enn hovudet over vatnet? Kva er målet og kva er realistisk. Det er ikkje lett å skulle begynne på den reisa eg er på vei inn i. Tre inn i dei barnlauses rekker. Det er ikkje noko eg gledar meg til å gå inn i. Hadde aldri trudd eg skulle vere ein barnlaus person. Har alltid sett for meg å bli foreldre til eigne barn, eg. Ikkje visste eg at eg skulle bli ein av dei som alle skal gi råd; dykk kan jo adoptere, har dykk sjekka mulightene for eggdonor, surrogat, det er jo mange barn som treng å bli tatt vare på her i verden, dykk kan jo vere fosterforeldre, det er jo mange muligheter for å få barn…

Jada, men vi treng å få bearbeide at vi ikkje kan få eigne barn, vi.. Vi hadde like lyst til å få eigne barn som alle andre rundt oss so eksemplarisk har greidd i hopetal. Svært mange klagar over livet dei tilfeldigvis dumpa inn i ; å bli foreldre. «Det er så slitsomt, dykk er so heldige som kan sove lenge, dykk er so heldige som kan reise, nyt at dykk har god råd…» bla, bla, bla….

Vi treng tid på oss til å få bearbeide at vi ikkje får til å få barn. Det er eitt sårt ønske for oss begge som vi ikkje har kontroll over, som er avslått, som for sjette gong har slått feil, som treng å få modnast inne i oss.

Og korleis gjer ein slikt? Korleis bearbeidar ein slikt? Ikkje veit eg. Men det eg veit er at eg må få gjere det på min eigen måte. Eg treng ikkje at ein lege skal fortelle meg kva som er grunn og ikkje grunn til sjukemelding. Eg treng ikkje at eitt anna menneske skal fortelle meg/bestemme at det er best for meg å vere på jobb, når eg ikkje klarer å gi det eg er vant til å gi på jobb. Eg må forvente mindre av meg sjølv i ei periode.. Det er jo berre det at denne perioda har vart i fire år for meg no. Og eg kan jo ikkje fortsette med å forvente so lite av meg sjølv at eg til slutt ikkje finn igjen meg sjølv….

Sit i sofaen med Jessica Fletcher på tv`n med ei episode eg ikkje har fulgt på med fordi laptopen ligg i fanget med nettsida som takkar meg for å ha kjøpt gullmedlemskap i Grete Roedeklubben, ein annan takkemail for at eg har bestilt grønn kaffe-slankepille på ei anna nettside der ein er lova å gå ned masse kilo på kort tid, noko som passar godt med at eg i sommar skal på sydenferie med familie der eg ikkje har lyst å gå rundt som ein kval som ikkje har tatt vare på seg sjølv siste åra-tjukk.., mail frå Jobzone som lurer på om eg fortsatt vil ha nettprofil hos dei og fortsatt er interessert i jobbalternativ frå dei – noko eg sjølvsagt er interessert i sidan eg antakeleg ikkje greier å fortsette i denne jobben eg er så god på; å ta vare på barn, telefon frå sjefen på jobb som lurer på korleis det går og at eg berre må ta meg tid til å kome til hektene igjen, facebookoppdateringar om alle som er blitt gravide, kor langt dei er på vei, og kva kjønn som kjem til verden til hausten..

Surrealistisk.. Vanskeleg å forhalde seg til verden som berre går vidare sjølv om eg sitt her og hulkar, gret og ikkje veit korleis eg skal forhalde meg til alt dette. Eg vil jo vere positiv, eg vil jo ha vennar, eg vil jo delta i liva deira med dei gleder og sorger det inneber, og eg må jo leve med at deira liv er annleis enn mitt.

Korleis har eg det?? Eg veit faktisk ikkje heilt. Eg skal ialle fall ikkje fortsette å ha det slik eg har det i dag. Det er heilt sikkert. Eg skal fortsette å stå på for og ha det bedre både for min eigen del og for mitt ekteskaps del. Vil ikkje at min mann skal drive og måtte vere bekymra for kona si. Eg vil jobbe for å kome meg gjennom denne sorgen som det er å vere ein av mange voksne mennesker her i verden som er barnlause.

Men akkurat no, skal eg prøve å akseptere at ting er vondt, leitt og trist.. Eg skal berre la tårene få kome og tenke at det er sunt at dei kjem ut og får renne fritt ein dag eller to til, før eg går vidare og kjem meg tilbake til jobb og kvardagen igjen….

20130522-165831.jpg

Advertisements

Einsam, einsamt, einsemd..

Eg er ikkje åleine eigentleg.. Det veit eg..

Viss eg virkelig tenker meg om..

Innerst inne so veit eg det..

Eg er heldig sånn..

Veit at eg har mange rundt meg..

Det er mange som vil hjelpe, strekke til, vere til for meg..

Eg er kjempe heldig..

Eg veit det også..

Men likevel så einsamt..?

Likevel..

Og ikkje minst desto meir håplaust..

Kvifor føler eg meg då so åleine, når eg ser alle dei gode rundt meg..

For eg ser eigentleg dei som finns der ute, rundt meg..

Ofte..

Av og til..

Innimellom ser eg dei..

At dei står der..

Alle dei gode som vil ver nær, som bryr seg, som berre vil alt godt..

Korleis kan eg føle meg so åleine når dei står der og spør meg; kva er det eg kan gjere?

Mange av dei vil..

Mange av dei meinar det.

Det ser eg, og det veit eg..

Mange av dei spør meg; kjære deg, eg er så lei meg, kva kan eg gjere for deg?

Men eg veit jo ikkje..

Eg har jo ikkje noko svar..

Eg har i alle fall ikkje berre eitt, enkelt svar…

Lytt til meg?

Lytt til meg når eg er lei meg..

La meg få fortelle det, når eg er lei meg..
La meg gråte, når eg er lei meg..

Ikkje prøve å trøst meg..

Ikkje gi meg råd, ikkje fortel om alle dei som har kome over det, ikkje fortel om alle dei som har klart det.

Ein nabo, granne, tante, systera til faren til mora til dattera har også opplevd det…

Eg treng ikkje alt det..

Det hjelper meg ingenting å høyre om alle dei som har klart, gjort, sagt, prøvd..

Fell ei tåre, lytt, vis at du bryr deg, gi ein klem…

Tørr å vise meg at du er lei deg, du også..

Kanskje det hjelper litt..

Det hjelper veldig å ikkje kjenne seg så åleine om å vere lei seg..

Det er so einsamt å vere lei seg åleine..

Vel eg å vere åleine?

Er det eg sjølv som vel å vere åleine?

Er det noko med meg som gjer at eg blir åleine?

Blir eg åleine, eller er eg åleine i det heile tatt?

Er eg berre ei bortskjemt vestleg jente som syns synd på meg sjølv og velter meg i overklassens luksus mens eg sutrar og klagar over detaljar som er andre forunt å nokon gong tenke på, vurdere, velge??

Eg har verdens beste mann..

Vi er to..

Vi er heldige som har kvarandre.

Det veit vi..

Vi har fast jobb begge to. Godt betalte er dei også.. Jobbane våre..

Vi har stort og fint hus..

Vi har straum, innlagt vatn, varmt vatn, kaffemaskin, kjøleskap med isbitmaskin og all verdens luksus som andre berre kan drøyme om..
Forstår det..

Forstår at eg er kjempe heldig…

Kva har eg eigentleg å klage på??

Ingen verdens ting, meinar kanskje mange.

Det er berre å flytte fokus..
Tenk på hyggjelege ting..

Tenk på kor heldig du er..

Tenk på alle som har gjort, sett, opplevd, prøvd, mista, dødd….

Lista er uendeleg med andre som…….

Tenk positivt..

Positiv energi, yoga, antistress meg her og der..

Tenk kor mange som har det verre..

Tenk kor mange som ville hatt ditt liv..

Husk !! kor heldig du er..

Husk på alt du har, alt du har muligheita til som ikkje andre har..

Lev livet..

Opplev..

Reis..

Nyt at dykk har god økonomi..

Nyt å sove når du vil..

Nyt åleinetid med bok, på cafè..

Nyt friheita..

Nyt kvarandre..

Nyt, nyt, nyt !!

Ja det er slike råd folk gir..

Det er slikt folk seier, når du fortel at du er ufrivillig barnlaus..

Dei kjem med betryggande beskjeder om at det er mange som vel å ikkje har barn også..

Mange seier dei hadde greidd seg godt og vore glade for å leve livet om dei ikkje fekk barn..

Det må jo vere kjempe fint å berre kunne leve livet utan barn.

Det er jo kjempe mange som kosar seg utan barn.

Det er jo ikkje den einaste meininga med livet å få barn vel??

Men har dei prøvd å leve utan barn??

Har man grunnlag for å vite korleis det kan vere å ikkje har barn, når ein lett har fått barn?

Dei trur det er berre å tenke på noko anna..

Dei trur det er berre å snu fokus..

Dei trur det er berre, berre, berre..

Veit ikkje.. Kanskje det berre er syting.. Kanskje det berre er luksusproblem.. Kanskje eg berre er ei bortskjemt jente.. Bortskjemt, overfladisk jente frå vestlig verden som klagar og gret over bagatellar..

Kjennes i alle fall vondt ut..

Det er vondt..

Når einsemda legg seg over meg..

Den er som eitt teppe..

Som kjem frå ingenstads..

Det legg seg over meg..

Det kveler meg..

Eitt øyeblikk..

Det kjem, uten at eg vil det..

Eg vil ikkje.. Eg vil ikkje vere ho sure..

Eg vil ikkje vere ho som aldri kjem.. Ho som alltid blir heime..

Eg vil ikkje vere ho som stadig glimrar med sitt fravær.. som backar ut frå avtalar..

Eg vil ikkje vere stram i maska..

Eg vil ikkje sjå ut som eg er sur..

Eg vil vere blid.. Eg vil ha det bra.. Eg vil gå vidare.. Eg vil klare det.. Eg vil vere ho positive.. Eg vil vere ei sol.. Eg vil ha energi!! Det står ikkje på det..

Men eg klarer ikkje..

Ikkje alltid..

Når dei tunge følelsane kjem..

Urettferdighetsfølelsen kjem..

Eg vil ikkje, kan ikkje, har ikkje tid..

Har ikkje tid til å sitte ein heil dag å gråte i einsemd på badet..

Kroken på badet..

Det er der eg alltid sig i hop..

Det er der eg alltid finn meg sjølv hulkande..

Tårene renn i varme, strie straumar nedover kinna..

Knea er tett inntil kroppen..godt oppunder haka..

Sliten av barnløshet og stadig håplaus og resultatlaus prosess.

Er tiltakslaus, hjelpelaus, energilaus, utarma og oppgitt.

Hater å vere i den jobben eg er «tvinga» til å vere i akkurat no.

Må ha pengar..

Må bidra..

Må ha inntekt..

Må ha fast lønn kvar månad..

Må, må, må..

Det er eg sjølv som pålegg meg alt dette..

Det er ikkje min bedre halvdel..

Må klare..

Skal mestre..

Vil leve..

Vil ikkje visne..

Trivast med jobben.

Elskar å vere til nytte for andre..

Elskar det eg driv med..

Elskar yrket mitt og brenn for barn, familie, oppvekst, barndom, veiledning av foreldre, pedagogikk, pedagogisk dokumentasjon, psykologi, menneskeleg utvikling, personalutvikling..

Det er min greie det her ja..

Er berre det, at det er heilt totalt feil å jobbe med barn når vi ønsker oss barn.

Slit meg heilt fullstendig ut.

Aldri fri.. Har ikkje piffen til å bytte beite..

Fordi eg er så sliten.

Sliten av heile driten..

Veldig ond sirkel..

Korleis skal eg kome meg ut av den?

Vil ut av den?

Kven kan hjelpe meg?

Treng hjelp??

Hjeeelp!!!!

Det er eg sjølv som må klare det..

Det er heilt sant..

Eg må snu fokus..

Eg må tenke positivt..

Eg vil drive med yoga..

Eg vil jobbe med stressnivået mitt..

Vil roe ned tempoet, roe ned livet mitt..

Det forstår eg også..
Det er godt for meg alt dette..

Så det er ikkje det rådet eg treng frå andre..

Eg har det ikkje så godt..

Eg har jo heller ikkje hatt det så godt siste åra.

Er litt rådvill og rådlaus.

Vi må snart stoppe og prøve..

Det er ein heilt forferdeleg tung, vanskelig og einsam prosess..

Men vi ser oss snart nøydde til å gå inn i den prosessen..

I lag ..

Vi to..

For eg har harn med meg..

Han elskar meg i eitt og alt..

Det veit eg..

Det trur eg på..

Og det gjer han..

Men no må eg ta tak i mitt liv..

For det er mitt liv som forsvinn bort frå meg..

Det er mine timar som renn ut av glaset..

Det er mine vennar som forsvinn bort frå meg…

Viss eg ikkje kjempar for å finne meg sjølv igjen..

Føles som eg har vore borte lenge..

Vil finne igjen mitt eige liv..

Vil ha tilbake min eigen kvardag igjen..

Eg vil ha tilbake kontrollen over livet mitt, som barnløsheita har tatt frå meg..

Eg vil ta tilbake dagane mine, yrket mitt, fokuset mitt, konsentrasjonen min, interessene mine.. som barnløsheita har skyvd så langt bort frå meg..

Eg vil ha tilbake livet mitt!!!!

Og det har eg no bestemt meg for..

So no har eg sagt det..

Og då må eg gjere det også..

Skritt for skritt skal eg ta alt tilbake, som barnløsheita har stole frå meg..

Bilde for bilde..

Minne for minne..

Skal eg sakte men sikkert ta tilbake desse seks åra vi har prøvd, ønska, håpa og gledd oss til å få eitt eige barn..

No er det nok..

Trenden er herved snudd..

Veien skal herfrå bli lysare..

Og eg skal frå no av styre min energi, kva og kven eg vil bruke den på..

Eg gledar meg til å starte på å snu om på livet mitt..

No skal eg ta tak i mitt eige liv og min eigen kvardag.

Einsemd forsvinn…

Bort frå meg..

Forsvinn

Laurdagslykke..

image

Skrell og kutt nepe i terninger, gulrot i skiver, finhakk liten kvitløk, liten pose kantareller som småhakkes litt, litt chili, halv pose spinat, steik alt litt, fres 150-200g kyllingkjøttdeig ilag m litt vårløk i eiga steikepanne, hell oppå og bland med ferdigstekte grønnsakene.. Krydre med salt og pepper. Vips!! Deilig og sunn haustgryte.. Livet er herlig.. Berre du sjølv som bestemmer kor herlig det skal fortsette å vere framover.. Med eitt fullt og godt glas Lier eplemost el Frisk og Frodig Telemarks eplemost, er kvelden fullendt.. Blir ikkje bedre enn dette. Jau, forresten. Lene seg bak i armkroken til verdens beste mann, so blir kvelden plutselig ti hakk enda bedre. Jauda.. Eg er verdens mest heldige jente akkurat no. Sette pris på det gode ein har, leve her og no, nyte livet fullt ut, er min viktigaste leveregel.. Og ver mot andre slik du vil dei skal vere mot deg. Då kan ingenting gå gale.. God laurdag!!

Fryktelig vondt..

Er det min feil? Veit nokon? Kven har svar? Vil eg ha svar? Hjelp det å vite? Hjelp det å få svar? Eg er heilt hjelpeslaus.. Veit ingenting..

Det gjer i alle fall veldig vondt… Det veit eg……

—————————————————————————————————————-

Sinne?  Ja.. Masse sinne..

Raseri, gråt, hulk og urettferdighetsfølelse.. masse, masse..

Kvifor vi? Kvifor får andre det til? Kvifor får ikkje vi det til??? Kva er meininga? Er det noko vi skal lære av det her.. Kva skal vi lære av det her.. Vil vi lære noko av det her? Har vi virkelig lyst til å lære noko av det her?

Kva har denne tida betydd for oss? Korleis har denne tida vore for oss? Kva er gale med oss?  Kvifor kan vi ikkje berre få vere slik som andre? Kvifor kan vi ikkje berre føle oss som andre?

Kvifor føler eg at eg ikkje er eg normal? Er eg ikkje normal? Eg blir gaaal!!! Kva er normalt? Kven er normal? Kvifor kan ikkje eg få vere normal, slik som alle dei andre? Kvifor kan eg ikkje få bestemme over min kvardag? Kvifor kan eg ikkje få ha kontroll over eigen kropp? Kvifor kan eg ikkje få bestemme??? Berre akkurat dette? Berre litt?? Berre ein gong? Eller to? Eller ein gong er nok..

Kva skal vi skjønne ut av det her?? Er det noko vi skal skjønne ut av det her? Er meininga at vi skal lære noko av det her? Kva skal vi ta med oss.. Vil vi ta noko med oss?

——–

Nei… eg vil ikkje at du skal svare på alle desse spørsmåla mine. Det er berre rot. Du vert forvirra, eg vert forvirra. Ingen veit. Ingen kan svare. Veit ikkje om det hjelp å få svar ein gong. Eg treng berre innimellom at nokon har tid og lyst til å høyre på meg. Eg treng berre å få lufte det som er inne i hovudet mitt. Det er så fullt der inne. Det gjer så vondt i brystet. Det er jo ikkje mykje eg ber om. Eg vil jo berre bli gravid. Samtidig er det det største du nokon gong kan be om. Eg skjønar det. Det er eitt mirakel eg ber om.

Kvifor får då mennesker rundt om i verden barn heile tida. Det er ingen kvalifisering eller sertifikat for det. Dei berre har sex og blir gravide. Mange av dei vil ikkje bli gravide ein gong. Kor er meininga i det?? Kor er rettferdigheta i det?

Rettferdig? Nei, so visst ikkje. Mange som aldri skulle hatt eggledere og livmor. Det er stygt å tenke. Veldig stygt…

Eg blir sint.. Men hjelp det å bli sint? Hjelper det nokon at eg blir sint? Hjelper det meg å bli sint?? Nei, sjølvsagt ikkje. Men det hjelper ikkje å legge lokk på sinnet heller. Slikt blir det sjølvmord av. Skumle ord ja, men alvorlige følelsar som fortrenges er skumle..

Det er ein fascinerande ting, kor kort veien kan vere frå mest vidunderlig, inderlige lykkefølelse til verste ulykkesfølelse….

Skulle ikkje eg liksom vere kjempe lykkelig?? Eg har mannen i mitt liv. Verdens mest fantastiske menneske som går på denne jorda, er han som seier han er min. Han elsker meg så høgt som han aldri har elska nokon før, seier han. Han seier det ofte. Han vil ha meg uansett. Det er vi, seier han. ”Jeg vil vere din,  jeg er din og jeg skal vere din”, skreiv han på eitt kor t til meg ein gong. Eg er lykkelig.. Han er den beste som finns..

Noko så vakkert..

Kvifor klarer eg ikkje å berre vere fornøgd med det. Fornøgd med han. Lykkelig for det eg har. Lykkeleg heile tida. Nyte det eg har. Kose meg og vere fornøgd.

Det gjer vondt at eg ikkje klarer det. Det gjer vondt langt inni hjarterota. Kvifor?

Nokre gongar føles det ikkje ut som om det er nok. Eg klarer berre å tenke på ein ting no. Eg vil jo berre at vi skal få barn ilag. Eg vil ønsker meg så veldig at vi kan få barn.

Er det for mykje å be om? Beklager viss det er for mykje å be om? ”Kjære gud, Kvifor skal det vere så vanskelig??” Eg har jo aldri før brukt å vende meg til Gud heller, og plutselig føler eg at eg sitt her og snakkar ut i lufta til nokon. Nokon eller noko som er større enn meg sjølv. Kven er det? Kva er det? Er det nokon vits då?

Vi er jo så lykkelege. Vi er jo så glade i kvarandre. Vi elskar jo kvarandre. Alt er jo så gjensidig og lykkelig. Vi er jo så heldige som har det slik. Vi veit det. Vi er klar over det. Eg veit det. Eg er klar over det.

Likevel.. Kvifor oss?? Kvifor må vi ha problem med det her? Kvifor måtte akkurat vi vere av denne mørke prosenten som ikkje får det til?

Nokre mishandler og utøver sin dårlige mentale helse ( sinne over egne dårlige foreldre, egenopplevd mishandling, dårlig oppvekst osv..)utover barna. Dei lar det gå utover små uskyldige barn. Barn som ikkje har bedd om å bli til ein gong. Voksne mennesker lar det gå utover små barn, at dei sjølve ikkje har det bra. Det finns jo inga rettferdighet over det..

Vi er jo snille, gode mennesker. Vi jobber med vårt indre begge to, for å samhandle best med dei rundt oss. Vi jobber med vårt forhold for at vi skal ha det så bra som mulig i lag. Vi snakker om korleis vi er i lag med andre, fordi vi har lyst til å vere gode mennesker å vere i lag med. Vi tek vare på våre venner med omhu. Vi inviterer familie og venner heim til oss fordi vi er gla i dei og vil ha dei nær oss. Vi vil at andre skal føle seg velkommen hos oss.. vi gjer alt vi kan for at andre skal ha det bra rundt oss, eg og han. vi EER virkelig snille og oppriktig gode mennesker.

Så kvifor………..

Kvifor kan ikkje vi få lov til å bli foreldre til eit lite nydelig barn, med hans nydelige auger og smil, med mitt rare stripete hår, mitt temperament, flagrande blodsukker og hans trygge, gode vesen..

Kvifor kan ikkje vi få bli gravide…?? Eg skjønar ikkje det. Skjønar ikkje kvifor. Eg skjønar ikkje kva det er vi skal lære av det her. Har vi det for godt? Er det nokon eller noko der ute som vil vise oss at vi må vere meir ydmyke, takknemlige ? VI er jo ikkje mennesker som fråtser, ødsler og forsøpler rundt oss. Tvert i mot..

Kvifor kan ikkje vi få oppleve ein liten nyfødd baby..

Kvifor kan vi ikkje få ein liten bylt å beundre mens den søv. Vi vil jo ha nattevåk vi. Vi drømmer om lange netter med spying og gråting. Slik som alle andre får. Det gjer vondt å vakne om natta av ein baby. Sette seg opp, strekke handa ned i babysenga, putte smokken inn, kjenne varme fingrer som stryk over handa mi. Det gjer vondt å bysse ein baby i søvn, for det er ikkje min baby. Eg har ikkje meir energi til å bysse andres baby i søvn..

Ja.. det er sårt og vanskelig. Skaper det tvil om at det er vi to?? Nei..Men det skaper usikkerhet i meg.. Om han virkelig vil ha meg, viss eg ikkje kan få barn. Orkar han virkelig å vere med ei som står i veien for hans ønske om å bli far? Tenker han nokon gong på å finne ei å bli gravid med? Nei, innerst inne trur eg faktisk ikkje det. Han er eitt godt menneske som faktisk elskar meg for den eg er, med eller utan barn, som mor eller berre som meg sjølv. Det trur eg faktisk på. I allefall innimellom..

Klumpen i halsen er vond.. ofte..

Det kjem mange tårer trillande.. ofte..

Eg finn meg sjølv, hulkande i ei krå på badet.. innimellom.. Klarer ikkje å slutte og hulke. Klarer ikkje å slutte og gråte. Men tårene må innimellom berre få trille. Det har eg lært meg.. Om ikkje anna kjem godt ut av alt dette, so har eg i alle fall lært meg det, i denne forferdelig vanskelige prosessen. Det er ikkje godt når det blir for fullt inni der. Det må få kome ut.

”Det er ikkje det som kjem ut ein skal vere redd for. Det er alt det som ikkje får kome ut, ein skal vere redd for”, sa eg til mi syster ein gong. Ho sa ein gong at ho blir so redd når eg og kjæresten min krangla. Ho sa at ho blir so redd for at det skal gå skeis, når vi krangla. Ho er ikkje vant til å krangle med kjæresten. Er det ein ting eg føler meg trygg på, så er det i alle fall at ingenting godt kjem ut av å gå rundt og gruble for seg sjølv. Derfor er eg ærleg og har lyst å dele tankane mine med andre. Eg har hatt det forferdelig tøft og altfor einsamt i denne prosessen. Det vil eg ikkje lenger. Eg vil dele. Dele med den som vil høyre. Har tid, orkar..

Altfor lett å tenke at ein ikkje må belemre andre med sine problem. Andre har nok med sitt. Det verkar som andre har opplevd dette før meg og takla det greitt. Kvifor skal eg vere så svak? Nei, det går sikket over snart. Berre eg dyttar det litt bort. ”Du må berre holde deg i aktivitet med andre ting”, har mange sagt til meg. Til slutt var eg så aktiv at eg ikkje fann igjen meg sjølv.

Det fungerer heilt fint det. Heilt til du har noko så forferdelig vondt i halsen. Du går og går, og presser klumpen ned igjen i halsen for n`te gong. Så går du inn på t-bana. Den starter å køyre i retning jobb. Du kom deg opp, manna deg opp, tvinga deg av gårde.

Det er tett med folk som sit og står rundt deg. Lufta vert tung å puste i.  Pusten blir tyngre og tyngre å kontrollere. Brått står du der og hulkar og hikstar som ein unge. Kva er dette? Kva skjer? Jau det er sekken som har blitt altfor tung. Det er døra som slår i ansiktet. Det er flygelet som dett i hovudet. Og der står du, hikstar og gret. Angst, føles det ut som. Angst for kva?

Berre høyrt om det før. Men dette kjennes slik ut. Du skjønar at du kanskje burde gå av t-bana på neste stopp, når ei dame som lenge har stått og sett fortvila på gråtinga di seier; ”Are you ok my dear? What can I do for you?”. Ei framand på t-bana ser at du treng hjelp, når du ikkje ser det sjølv. Eg prøvar å svare med eitt tårete smil(men det blei meir som eitt grin og hikst). Eg ringte i tur og orden mine næraste og kjæraste og sa; ”Hei.. eg har det ikkje så bra. Eg treng hjelp..”  Så blei det lege, sjukmelding og tid for meg sjølv, i nokre veker.

Du spør om hjelp, men du veit ikkje heilt kva du treng hjelp til. Det er vanskelig.

Det er vanskelig å skulle vere den som vil hjelpe også. Det forstår eg veldig godt. Eg forstår mykje. Det er mykje forståelse der ute.

Men hjelp det med forståelse? Forstår nokon denne situasjonen? Forstår nokon denne følelsen eg sitt med?? Forstår nokon meg?

Eg veit ikkje.. Eg veit heller ikkje om det eigentlig er så viktig med forståing. Det er nok ikkje forståing eg er ute etter. Men kva er det då? Klarer eg å sette ord på korleis eg har det? Har eg tenkt over kva det er som er så vanskelig? Forstår eg sjølv kva dette handlar om?

Ein ting veit eg i alle fall sikkert, og det er at eg skulle ønske eg kunne få rom. Eg vil berre få rom for å vere lei meg. Vil berre få rom til å vere meg sjølv, slik eg er. Vil berre ha mulighet til å få seie alle desse vonde tinga eg føler inne i meg. Då blir det ikkje så einsamt. Då lettar det litt. Då blir det kanskje litt mindre vondt og kanskje litt mindre skummelt og trist for dei rundt meg og sjå på kor lei meg eg er også.

Det er ikkje farleg, neida.. Det er berre so jækla vondt og sårt..

Vær så snill, ikkje trøst meg og sei at dette går bra, for det veit ikkje du. Det veit ikkje eg heller. Ingen veit det.

Det er det vondaste av alt det. Det å ikkje vite. Det er kanskje noko av det som slit meg mest ut. Eg veit ikkje om dette går bra. Eg veit ikkje om vi nokon gong kan få barn. Eg veit ikkje kor mange gongar eg har lyst å prøve. Eg veit ikkje korleis det skal bli å prøve i mange år. Eg veit ikkje korleis det kjem til å gå med forholdet om det blir år etter år. Huff. Stygge ord å seie. Vonde ord. Men det er vonde tankar som finns inne i meg. Vonde tankar som må ut.

Hadde berre nokon kunne sagt til meg at du må berre prøve ti gongar, så går det bra. Ok, ingen problem. Klart eg kan gå på 8min.konsultasjonar i opplag og nedlag, ingen problem å stikke hull på cyster, ingen problem å stikke hulle på overmodne og modne eggposer, ingen problem å få kroppen proppa full av hormon, sjekke truse etter truse om det er blod eller ikkje, tørre slimhinner, stappe ting her og stappe ting der.. ALT for å kunne vite at om så eller så lang tid, går det. Men det veit ingen…..

Eg veit at det går bra med meg uansett, ta det med ro. Det kjennes ikkje alltid slik ut.. Men eg veit innerst inne i meg at eg er sterk..

Eg skal leve vidare. Eg er ikkje suicidal. Har ikkje tenkt å ta livet av meg. Har ikkje tenkt å la det ete meg opp. Har ikkje tenkt å bli borte om eg ikkje får det som eg vil. Eg er og skal ver..

Eg skal klare kome meg over denne kneika. Men akkurat no, gjer det so ufattelig vondt. Er det greitt? Er det nokon som orkar å stå i det i lag med meg? Kan eg berre få lov til å stå her og vere lei meg? Kan eg berre få lov å vere trist utan at nokon prøvar å oppmuntre meg? Må eg heile tida vere so tapper? Kan eg berre la det få komme, det som kjem?

Eg veit at eg skal klare det, uansett korleis dette går. Men følelsane der inne må få kome ut. Ikkje trøst meg og sei at denne gongen går det min vei, for det veit du ikkje. Det veit eg ikkje. Det veit ingen.

Eg kan ikkje håpe av heile mitt hjerte kvar gong. Det går ikkje. Det er så mange som ikkje skjønner det. Eg måå prøve å halde det litt på avstand. Eg prøver i alle fall så godt eg kan å ikkje håpe for mykje kvar gong. Eg kan ønske, men ikkje heilt og fullt.. Det er rart..

Eg må heile tida ha ein balanse. Eg må heile tida ha i bakhovudet at dette kanskje aldri går. Ellers er eg redd hjertet mitt skal rakne.. kvar gong føles det slik.. viss eg skal håpe og håpe. Det gjer så vondt at det føles som om verden skal gå i tusen knas kvar gong det ikkje skjer nokon ting..

La meg få beholde realiteten inne i meg. Ikkje tru at du trøyster med å vere positiv og øse meg opp. Ikkje tru at eg kjem til deg for å få trøyst. Eg kjem berre for å få vere meg. Med alt det inneber: glede, håp, fortviling, urettferdighetsfølelse, sinne, tårer, tru, tvil, og glede igjen..

Vær så snill. Eg ber deg, du som er nær; tørr å hør på meg, tørr å stå der, tørr å sjå på at eg er lei meg. For det er ein viktig del av meg det også. Eg klarer ikkje å vere glad og håpefull heile tida. Og nei, det er ikkje spennande på femte, sjette året med prøverør og hormonsprøyter..

Så lover eg, at eg ikkje skal knuses. Folk reagerer som om dei er redd for at ein skal gå i stykker om ein gret. Dei blir redde for at ein kan knuse om ein blir for lei seg.

Prøv å tørr å stå i det, i lag med meg.. For det er sånn det føles; at det gjer for vondt å sjå at nokon er lei seg. Det er for vondt å stå der og sjå på at den du er så gla i, har det så vondt og er trist. Det er så vanskelig å ikkje berre kunne trylle det bort eller reparere. Vi blir så makteslause. Vi toler ikkje følelsen av maktesløyse.

Det føles som om folk vil lukke munnen min.. Legge negative følelser og tanker bort..

Folk toler ikkje tristhet. Folk toler ikkje sorg. Folk toler ikkje tårer og håpløyse. Men den er der innimellom. La den få lov til å vere der. La meg få lov å vere trist innimellom. Det må ut. Eg treng nokon å få vere trist i lag med også.

Ja, det er eg som har tette eggledere.

Det er derfor vi strevar med å få barn. Vi har ofte prata og diskutert om vi vil ha to eller tre. Vi har jo begge to vore heilt enige om at drømmen er lik; ha ein god jobb, møte den ein elskar, gifte seg, kjøpe bil og hus, få barn. Det var jo ein sjølvsagt del av livet det. Slik har vi jo tenkt begge to. vi har nærmast snakka om det som ein sjølvsagt og fantastisk del av livet. Vi har jo snakka om korleis vi vil oppdra våre barn, kor vi skal bo med våre barn, at vi må lage gjerde foran stupet så ikkje barna dett ned frå verandaen, heilt ned i detalj, har vi gått. Meir enn ein gong har vi diskutert kor det er best for barn å vokse opp.

..og no… no føles det berre tåpelig ut.. og ha snakka om alle desse tinga… vi har jo virkelig tatt så for gitt at vi skulle få barn i lag. Og no sit vi her.. og ikkje veit vi om vi kan få eitt einaste eitt i det heile tatt. Ja, klart det gjer veldig vondt. Vi er jo oppriktig gode mennesker, eg og han…

Det gjer vondt.. ja virkelig vondt.. jævlig vondt.. Men så må vi jo huske på at vi er to, vi har funne kvarandre, vi elskar kvarandre og vi skal klare det.. i lag.. uansett..

”Det er ikkje det som er inni der som er farlig.. Det er dersom det ikkje får kome ut, det blir virkelig farlig…”

Det må eg berre halde hardt på, i meg sjølv. Det må få lov å kome ut, det vonde eg har inni meg inniemllom. Det må eg berre tru på når eg føler meg som mørkast og på det mest einsame. Eg må prate med nokon. Eg må fortelle korleis det føles. Eg må snakke og få det ut. Eg vil ikkje sitte åleine med alle dei vonde tinga. Eg vil ikkje sitte lenger åleine med det vonde. Eg kan ikkje sitte med det åleine. Det veit eg no. Eg må dele med nokon. Eg treng nokon. Eg må tørre å dele.

Eg vil ikkje at nokon skal syns synd på meg. Eg er so lei av å ver ei folk syns synd på.. Eg håpar heller at nokon vil møte meg, har tid, orkar, vil, kan, klarer å berre lytte når eg treng å dele. For då er det ikkje berre mitt lenger. Då gjer det litt mindre vondt. So for vi heller berre gråte i lag. Eg og du. Det er mykje bedre enn å sitte i mørket på ein do og gråte.. åleine.. einsam..

Takk for at du høyrte på meg.. takk for at eg fekk dele.. det gjorde godt..

Og sit ikkje åleine du heller. Sei frå om du treng nokon å dele med. Eg er glad for at du finns. Det er godt at vi er fleire.. som kan dele..

Eg er her med heile meg, vondter, gleder, sorger og tårer, glad og trist, eg berre er slik eg er, uansett kva som skjer så har eg iallefall lært det.. ver som du er, Karen-Mette..

Lykke…?

Jau..lykke er å ha ein hage å pjuske i.. Grave, luke, vatne, plante, flytte, ordne, klippe, rake.. Lykke kan også vere å bruke fredagskvelden aleine på Plantasjen, mens andre sitt godt planta i sofaen og ser ¨på tv.. Tusle rundt for seg sjølv, kikke, vurdere, planlegge.. Nyte stillheita.. Få menneske, ingen kø.. For så å kome heim, bære jord, fordele og plassere blomster i krukker og bed.. Halde på til seint på kveld, ta ein dusj, legge seg, og stå opp til ein herlig fargeklatt av ein blomsterhage.. Likevel er forberedelsane og planlegginga ofte vel så god og viktig som sluttresultatet.. Fysisk arbeid, eigeninnsats, svette, slit, løfting, flytting, hakking, graving, styring.. Fantastisk deilig med slikt arbeid som vises så godt resultat av etterpå.. Er så ekstra mykje god energi i det ein har slitt litt for.. Er så deilig med skikkelig fysisk arbeid.. Hakking og graving burde ein kanskje gjort litt oftare.. Mykje ein får ut av kroppen når ein står slik og hakkar.. Sliten på ein slik god, bedagelig og slapp måte etterpå.. Sige ned i sofaen etter ein deilig dusj, myse litt på ein eller annan sein fredagsserie.. Stolt av meg sjølv.. Fornøgd.. Spent på kva som kjem opp og kva som visnar hen.. Glad for å ha slike fine øyeblikk å sjå fram til. Ingen ting er deiligare enn når det sakte men sikkert dukkar opp ein spire av noko slag. Ja, gjerne berre grøn om du vil.. Ikkje mykje forlangt.. Berre ein liten respons på at; ja det var vel verdt timane med hakk og svette.. Ja, deilig med eigen liten hageflekk som ein kan pjuske litt med.. Rein og skjær kvardagslykke..

Ugras….??

Godt å gå heim ein sein kveld med slike omgivelsar.. Deilig..Gult og kvitt overalt i vegkantane.. Nokre meinar det berre er ugras dette som veks i vegkantane rundt oss.. Men kven definerer kva som er ugras og ikkje. For min del må eg seie at grensa mellom markblomster, anna blomster og ugras ikkje er så viktig. Har det fine fargar, fin fasong, ser fint ut og gir energi, godt å sjå på, så må det heite og vere det som det vil for meg. Ganske uviktig.. Må innrømme eg hadde ganske vonde gnagsår og grudde meg litt til å gå den femten minutts lange-korte turen frå t-bana og heim til huset mitt. Når alt er normalt er det den korte turen, idag (då eg hadde vonde gnagsår) var det den lange turen.. Men då eg var komen halvvegs såg eg berre gult og kvitt overalt..og borte var den vonde fornemmelsen kvar gong eg flytta på føtene. Fram med kamera.. Deilig kvardagsøyeblikk når ein berre ser noko ein måå knipse..noko som gir så god energi at andre dumme tankar/ følelsar blir borte og mindre viktig..Glad for at eg har det slik.. Let meg påvirke.. Let meg avlede.. Let meg lure..? Veit ikkje kva det..Uansett det som gir ein god følelse, er øyeblikk ein tek vare på.. Nokre gongar kan ein hente energi, god stemning, god følelse og uventa glede i enkle ting.. Slikt vil eg halde på.. Tommelen opp for gode, overraskande kvardagsøyeblikk. Hold på dei, nyt dei og set pris på dei !!!!

Veien, bakkane, valga, avgjerelsane..

Det er mange veiar å gå her i livet.. Korleis skal ein velge, kva skal ligge til grunn for valga, og korleis skal ein vite kva for vei som er rett? For kven skal vegen vere rett.. Er det berre for deg sjølv, eller skal ein ta hensyn til andre i valga ein tar. Nokre gongar går ein seg fast. Kven veit svaret og kven kan ein eigentleg spørre..

Kor vil du, kva skal du og kva tid skal du ? Veit du det, eller berre blir det til på veien.. Er du der du er fordi du har valgt det, eller har du berre blitt der.. Uten grunn.. Utan mål og meining.. Har du ei meining med det du driv med, eller berre blei det slik.. Er du fornøgd med slik du har det, eller skulle du ønske du var ein annan stad? Vil du gå rett fram, svinge til høgre, venstre, opp ei trapp ned ei trapp, rundt ein sving, bak eitt hjørne, eller berre på kryss og tvers..

Det er mange valg. Kva er det som skal styre dine valg..? Har du oversikta over alt sjølv, eller let du andre styre for deg..og har du ei retning? Du kan bestemme om du vil.. Du har muligheita til å styre dine valg. Men korleis og på kva grunnlag tek du dine valg..Er det fornufta eller lysta som skal styre.. Er det økonomien, draumen, ønsket eller fornufta som skal bestemme kva veg ein skal gå og kva valg ein skal ta. Det er ikkje alltid lett å bestemme seg.

Nokre gongar veit ein ikkje heilt sjølv, kva ein vil. Kven og kva skal då avgjere.. Korleis kan ein finne ut av slikt. Veien er lang og gå og nokre gongar er det godt å berre våge og hoppe ut i prosessen.. Finne ut kva ein vil. Håpe på at veien blir til mens ein går.. Ofte ventar ein for lenge før ein tek skrittet.. Gjere noko skummelt, stort, annleis.. Vi har så behov for tryggheit..at vi gløymer at tryggheit kanskje ikkje er så godt og trygt som det skulle vere i utgangspunktet.

Nokre gongar kan tryggheit bli stramt.. ubehageleg.. feil.. stagnerande.. destruktivt.. Skal ein ta hensyn til seg sjølv, partneren, arbeidsgivaren, familia, vennane, samfunnet, nabolaget, regelverket, prinsippa, verdiane, holdningane, kulturen?? Mange å ta hensyn til.. Mange valg.. Kva er rett, kva er feil ? Vanskeleg å seie.

Magefølelsen er ofte det som føles mest rett. Fylgje den innerste preferansen. Det fyrste som fell ein inn.. Det er godt det.. Når ein kjenner at; ja.. dette var veldig rett å gjere. Eg har gjort rett. Dette steget var rett for meg å ta.. Magefølelsen er god. Tungt, slitsomt og langt steg å ta.. Men veldig rett.. Og rett for kven? Meg sjølv.. Berre meg..

Eg har tatt eit steg ut i det ukjente for min eigen del. Berre for meg og ingen andre. Det er deilig det. Det fortjener eg.. Kvifor var det så vanskeleg?? Eg er viktig.. Og ingen andre enn eg sjølv kan endre mitt liv.. Mitt fokus, mitt liv, mitt valg. Eg tok det.. Berre for meg sjølv. Ingen andre.. Stolt, glad og veldig fornøgd med valget mitt om å sette meg sjølv fyrst i mitt liv.. Skummelt, godt, befriande og veldig på tide……